خداحافظی یادت نره

کمتر از سه روز پیش بود که بر دوستی گفتم

من ترجیح میدم جای دوری زندگی کنم و خبر مرگ عزیزی مثه مامان بابا رو بشنوم ...

دلیلمم این بود که تا برسم سروقت مراسم دیگه اون داغ اصلیه سرد شده و تحملش راحت ترِ

اما همین الان دقیقا همین الانه الان به نتیجه رسیدم که غلط کردم

بدون خدافظی رفتن یه خلاء بزرگ تو ی ِ کوشه ی کوچیک واست می سازه

همین که از زبون خودش میشنوی داره میره هزارتا بهترِ تا اینکه برگردی و نباشه و بگن که رفته

وقتی خودش نمیگه ولی میره مثه این میمونه که کنارت هست دارین روزمرگی های معمول رو انجام میدین یهو غیب میشه ، حالا هزار نفرم بگن رفته فلان جا اون خلاء که پر نمیشه.

لطفا همه با خبر صحنه رو ترک کنن.

پی نوشت :

اینو از رفتنه معمولی یه دوست خوب اونم الان به نتیجه رسیدم. داشتیم میخندیدیم من با خبر بر مدت خیلی کوتاهی رفتم وقتی برگشتم بی خبر رفته بود...

پ.ن 2 : اینجا چقد دلگیر شده، ولی من مقاومت میکنم

دخترکوچیکه...